Γιάννης Παππάς για Marfin: «Η μνήμη δεν μπορεί να είναι επιλεκτική»

Ύστερα από τις κοινοβουλευτικές μου υποχρεώσεις στη Βουλή και τη συγκλονιστική ομιλία του Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίος Α΄, όπως κάθε χρόνο έτσι και σήμερα, ως ελάχιστο φόρο τιμής, κατέθεσα ένα λουλούδι στη μνήμη των θυμάτων της εμπρηστικής επίθεσης στην τράπεζα Marfin.

Υπάρχει κάτι βαθιά άδικο, σχεδόν προσβλητικό, στον τρόπο που ως κοινωνία επιλέγουμε να θυμόμαστε.

Στη χώρα μας, η μνήμη δεν είναι πάντα ιερή. Γίνεται εργαλείο. Ζυγίζεται, φιλτράρεται, προσαρμόζεται ανάλογα με το ποιος ήταν το θύμα, ανάλογα με το ποιος ήταν ο θύτης.

Και έτσι, η τιμή χάνει το νόημά της.

Έχουμε μάθει να πενθούμε επιλεκτικά. Να υψώνουμε φωνή μόνο όταν μας βολεύει. Να σιωπούμε όταν η αλήθεια ενοχλεί.

Να γεμίζουμε λέξεις, δάκρυα και «ποτέ ξανά» αλλά μόνο για κάποιους.

Για τους άλλους; Σιωπή. Λήθη.

Σαν να μην άξιζαν την ίδια μνήμη.

Ο Επαμεινώνδας Τσακάλης, η Αγγελική Παπαθανασοπούλου που δεν πρόλαβε να δει το παιδί της να γεννιέται και η Παρασκευή Ζούλια δεν είναι απλά αριθμοί όπως κάποιοι λένε.

Είναι πρόσωπα που απαιτούν δικαίωση στη μνήμη.

Η τιμή δεν μπορεί να είναι μισή.

Η μνήμη δεν μπορεί να είναι επιλεκτική.

Αιώνια τους η μνήμη.